خداحافظی با شبکه‌های اجتماعی؛ برای همیشه

نه، اشتباه نمی‌کنی. این خود من هستم. همان کسی که چند وقت پیش یک پست در همین وبلاگ منتشر کرد و از مزایای شبکه‌های اجتماعی نکاتی را بیان کرد و تلاش نمود تا اعتیاد خودش به این پلتفرم‌ها را به نوعی توجیه کند. بله من همان آدم هستم؛ فقط از دروغ گفتن به خودم خسته شدم. از این‌که با هزاران دلیل چرند به خودم بقبولانم که محتاج بودن به دوپامین حاصل از فعالیت در شبکه‌های اجتماعی کار غلطی نیست خسته شده بودم. این شد که تصمیم گرفتم از روز ۹ مرداد فعالیت خودم در پلتفرم‌های اجتماعی را به اندازه قابل توجهی کاهش بدهم. من پیش از این هر از چند گاهی به فیسبوک سر می‌زدم و چند پستی هم در آن منتشر می‌نمودم. در اینستاگرام البته فعالیتی نداشتم اما عکس‌های دوستانم را بررسی می‌کردم. اما در بین تمام شبکه‌های اجتماعی، بیش از همه در توییتر وقت می‌گذراندم. شاید روزی حدود چهار الی پنج ساعت درگیر این پلتفرم میکروبلاگینگ اجتماعی بودم. ولی از همان روز ۹ مرداد که تصمیم گرفتم حتما هر روز یک نوشته در وبلاگم منتشر کنم، توییتر را هم در زندگی خودم کم‌رنگ گردم.

اوایل کمی سخت بود، به هر حال برای کسی که صبح‌ها قبل از هر کاری توییتر را بررسی می‌کرد و روزی بیش از سی بار اسمارت فون خودش را با هدف سر زدن به توییتر از جیبش بیرون می‌کشید، ترک کردن این شبکه اجتماعی کار چندان ساده‌ای به نظر نمی‌رسد. اما با این حال توانستم بر خودم غلبه کنم و فعالیتم در توییتر را تا حد قابل توجهی کاهش بدهم. من که قبل از این روزی بیش از چهل توییت منتشر می‌کردم، فعالیتم را به روزی حداکثر دو توییت تقلیل دادم. 

با این حال هنوز هم راضی نبودم. هنوز هم برای ارسال همان یکی دو توییت در روز مجبور بودم به توییتر سر بزنم و خواه ناخواه درگیر خواندن توییت‌های کاربران دیگر می‌شدم و بدون این‌که متوجه بشوم بین نیم تا یک ساعت از وقتم را خرج توییتر می‌کردم. برای همین تصمیم گرفتم بالاخره از شر این موضوع خلاص بشوم. روز اول آبان اکانت خودم در توییتر را دی‌اکتیو کردم، همان‌طور که کمی قبل‌تر از آن اکانت‌های خودم در فیسبوک و اینستاگرام را حذف کرده بودم. البته این اولین باری نیست که این تصمیم را می‌گیرم، ولی به جرات می‌توانم بگویم که این آخرین بار بود.

امروز نمی‌خواهم از این موضوع صحبت کنم که چطور موفق شدم به کلی از شبکه‌های اجتماعی خودم را جدا کنم. این سوژه جالبی است که در یک پست دیگر بعدا به آن خواهم پرداخت. هدفم از نوشتن این نوشتار این است که اولا این تصمیم را به صورت عمومی در وبلاگم اعلام کنم و دوما به تو هم پیشنهاد بکنم که حتما حس رها شدن از شبکه‌های اجتماعی را تجربه کنی. اگر فکر می‌کنی چنین چیزی امکان‌پذیر نیست، من با پایبند ماندن به تصمیم خودم می‌خواهم به تو ثابت کنم که این کار شدنی است. می‌توان بدون شبکه‌های اجتماعی هم زندگی کرد، یا به عبارتی دیگر می‌توان بدون شبکه‌های اجتماعی بهتر زندگی کرد.

در آینده در مورد تاثیرات مخرب شبکه‌های اجتماعی روی تک تک ابعاد زندگی افراد، بهانه‌های متداول برای فرار از حقیقت اعتیادآور شبکه‌های اجتماعی و فواید زیستن به دور از این پلتفرم‌ها بیشتر خواهم نوشت. 

3 دیدگاه برای “خداحافظی با شبکه‌های اجتماعی؛ برای همیشه”

  1. سلام بهرادجان تبریک میگم تصمیم بزرگی گرفتی چون تو این همه هیاهو واقعا سخته که به دور از شبکه های اجتماعی زندگی کنی
    امیدوارم وبلاگت رو پربارتر از قبل کنی.

  2. این تصمیم و کاری که داری انجام میدی رو قبلا به مدت کوتاهی تجربه کردم بهراد جان. امیدوارم که تو، ادامه‌دار این تصمیم رو ببری جلو. منم دارم سعی می‌کنم استفاده از شبکه‌های اجتماعی تو طول روز رو کنترل و مدیریت کنم.
    راستی بهراد جان من شماره تماست رو ندارم، خوشحال میشم تو تلگرام شماره تماست رو برای من بفرستی. برای وبلاگ زرین‌پال می‌خواستم ازت کمک بگیرم و مشورت کنم. ممنون.
    راستی حالا دیگه آیکون‌های سوشال مدیا پایین وبلاگت رو هم حذف کن و برو جلو همین مسیر رو.

    1. سلام محمد عزیز. در مورد خروج همیشگی از شبکه‌های اجتماعی تقریبا چند ماهی هست که حضور فعالی ندارم و خوشبختانه با ترک این پدیده‌ها کنار آمده‌ام. اول آبان فقط تاریخ دیلیت کردن اکانت‌هایم هست. مطمئنم از پسش بر می‌آیم و قطعا در این زمینه هر نکته مفیدی به نظرم برسد در وبلاگم خواهم نوشت تا دیگران هم بتوانند این راه را بپیمایند. در زمینه راه‌های ارتباطی با من، در حال حاضر ایمیل و تلگرام هست. از دادن شماره تماس در اینجا معذور هستم اما از طریق یوزرنیم behradj92 در تلگرام یا ایمیل contact at behradj92 dot com در خدمت هستم. برای آیکون‌های سوشال میدیا نیز باید بگویم که چشم، هر چند ظاهر جدید وبلاگ به زودی لانچ می‌شود و روی همین حساب، وقت نکردم به حذف آیکون‌ها در پوسته کنونی فکر کنم. موفق باشی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *