فریاد نزن، صعود کن

در ادامه تحقیقات و مقالاتم در زمینه پرسنال برندینگ، به نکته‌ای جالب برخوردم که لازم دیدم یک یادداشت جداگانه را در وبلاگم به آن اختصاص بدهم. گرچه این موضوع ممکن است مستقیما به پرسنال برندینگ ارتباط پیدا نکند، اما می‌توان گفت که این باور غلط در زمینه برندینگ شخصی بیشتر از باقی زمینه‌ها به چشم می‌خورد.

حتما تا به حال دیده‌ای افرادی را که بیشتر از آن‌که مشغول کار کردن و قدم برداشتن به سوی اهداف خودشان باشند، مدام در حال فریاد زدن در مورد دست‌آوردهای کوچک‌شان هستند؛ آدم‌هایی که شاید در برخی از زمینه‌های زندگی شخصی یا حرفه‌ای‌شان به اندک موفقیت‌های کوچکی رسیده‌اند، اما به جای آن‌که روی همین موفقیت‌های کوچک کار کنند و پیروزی‌های بزرگ‌تر را به چنگ بیاورند، روی همان چند نقطه قوت نه چندان مهم گیر می‌کنند و تصور می‌کنند که به هر چه می‌خواستند رسیده‌اند و حالا این حق را دارند که جهان را با صدای موفقیت‌های اندک‌شان کر کنند. 

از آن‌جا که سر و صدای این‌ گونه از آدم‌ها خیلی زیاد است، معمولا پیدا کردن‌شان ساده است. فقط کافی است نگاهی به اطرافت بیاندازی. همیشه کسانی را می‌بینی که دست‌آوردهای کوچک خودشان را در بوق و کرنا می‌کنند و چنان داد سخن می‌دهند که انگار خداوندگار حرفه خودشان هستند. این افراد علاقه فراوانی هم به برگزاری همایش و نمایش و سخرانی دارند و هر کجا که فرصتش پیش بیاید فورا برای مربی شدن و منتور شدن و راهنما شدن داوطلب می‌شوند و دست بالا می‌برند. کسی هم نیست از آن‌ها بپرسد که در زندگی‌شان دقیقا به چه هدف بزرگ و دور از دسترسی رسیده‌اند و کدام قله از سلسله کوه‌های موفقیت را فتح کرده‌اند که تا این حد خودشان را قبول دارند؟

من به این کارها می‌گویم فریاد زدن و معتقدم یک فرد حرفه‌ای واقعی اهل فریاد زدن خودش و توانایی‌هایش نیست. کسی که کاربلد است، بیشتر از آن‌که دیده بشود، به افزایش سطح علم و دانش و تجربه‌اش در زمینه دلخواهش اهمیت می‌دهد. برای او مهم نیست دیگران در موردش چه می‌گویند و چطور فکر می‌کنند، برایش مهم نیست که اصلا دیگران او را می‌شناسند یا نه، او فقط به این فکر می‌کند که در کارش پیشرفت کند و هر روز حداقل یک قدم از روز قبل جلوتر برود. چنین شخصی با وجود این‌که کوچک‌ترین تلاشی برای دیده شدن و شنیده شدن نمی‌کند، اما به واسطه رفتار حرفه‌ای و پشتکاری که دارد خود به خود محبوب خواهد شد.

بنابراین، اگر می‌خواهی یک مربی یا منتور واقعی باشی، اگر می‌خواهی واقعا در کار خودت یک حرفه‌ای تمام عیار باشی، فقط به کار خودت برس و درگیر هیاهو و خودنمایی نشو. فریاد نزن، صعود کن.

3 دیدگاه برای “فریاد نزن، صعود کن”

  1. میدونم که هر وقت میام اینجا دست خالی نمیمونم و مطلب جدید گذاشتی! حس زنده بودن می‌ده اینجا.
    بهراد می‌خواستم یه سوال ازت بپرسم.
    خیلی دلم می‌خواد وقتی نوشته های کسی رو دنبال می‌کنم یکمم در مورد خودش بدونم اینجوری نوشته ها رو بهتر میتونم بخونم. اومدم “درباره من” وبلاگت رو بخونم که پیداش نکردم.
    من محمد هستم و ۲۴و نیم سالمه و کرج زندگی می‌کنم. اگه وبلاگ منم یکم گشته باشی منم “درباره من” رو پر نکردم چون نمیدونم چی بنویسم توش :)) یه اطلاعات مختصری از خودت میدی؟ ممنون.

    1. ممنونم محمد جان، من هم در نوشتن محتوای صفحه درباره خیلی دقیق هستم. علت این‌که در حال حاضر چنین صفحه‌ای در وبلاگ نیست، این است که درگیر راه‌اندازی پوسته جدید وبلاگ هستم. قصد دارم در پوسته جدید و در صفحه اصلی بخشی را به معرفی کامل‌تر خودم اختصاص بدهم. نمی‌خواهم در مورد پوسته جدید چیزی را لو بدهم اما هدف در طراحی این پوسته، به کار بردن دیدگاه مینیمالیستی است و این یعنی خیلی از صفحات و بخش‌های رایج وبلاگ‌ها در این وبلاگ وجود نخواهد داشت و در عوض به شکل ساده‌تری ارائه خواهد گردید.
      چون خودت به طور مختصر عنوان کردی من هم می‌گویم که من بهراد جاود هستم ۲۶ ساله از تهران 🙂
      متشکرم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *