این یک عنوان جذاب است!

برای یک وبلاگ‌نویس هیچ چیز بیشتر از جذب مخاطب جذاب‌تر نیست. هیچ بلاگری نیست که از چند مخاطب جدید خوشش نیاید. اما به دست آوردن هر یک مخاطب برای یک وبلاگ کار خیلی سختی است، به خصوص اگر آن وبلاگ تازه کارش را شروع کرده باشد. گرچه بخشی از کار باز می‌گردد به بازاریابی مطالب در اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، ولی بخش اعظم پروسه جذب مخاطبین جدید برای وبلاگ به خود بلاگر بستگی دارد. این هنر یک بلاگر است که بتواند بازدید کننده‌ها را به سمت خودش بکشاند.

حال چرا می‌گویم هنر؟ چون بلاگر باید خودش حداقل یک دلیل قانع کننده به دست دیگران بدهد تا آن‌ها او و وبلاگش را بخوانند و دنبال کنند. وبلاگ‌نویسی که جذابیتی در نوشته‌ها و محتوایش نداشته باشد هر چقدر هم که وقت و هزینه خرج بازاریابی کند باز هم راه به جایی نمی‌برد. درست مثل نویسنده‌ها که با قلم‌شان علاقه‌مندان را مجذوب خود می‌کنند، بلاگرها هم با کیبوردشان باید همین کار را انجام دهند.

اگر دوست داری بلاگر خوبی باشی، اکنون می‌دانی که باید برای به دست آوردن مخاطب هنر به خرج بدهی. حالا اگر می‌پرسی این هنر را کجا باید بیشتر به نمایش بگذاری، باید بگویم همه بخش‌های یک وبلاگ از اهمیت بالایی برخوردار هستند، اما قطعا عنوان نوشته‌ها یک سر و گردن از باقی قسمت‌ها بالاتر قرار دارند. از آن‌جایی که عنوان یک نوشته اولین چیزی است که مخاطب آن را می‌خواند، پس این دقیقا همان جایی است که باید همه هنر و خلاقیت خودت را به کار بگیری.

در مورد نحوه نوشتن عنوان نوشتار، قبلا در وبلاگ‌های دیگر به عنوان نویسنده مهمان زیاد نوشته‌ام و توضیح داده‌ام. اگر مطالب قبلی من را نخواندی نگران نباش، در این نوشته به طور خلاصه به اکثر نکات مهم در زمینه نوشتن یک عنوان خوب توضیح خواهم داد.

قبل از هر چیز، هر آن‌چه تا این‌جا در مورد عنوان‌نویسی خوانده‌ای و یاد گرفته و در وبلاگ‌های خارجی دیده‌ای را دور بیانداز. تمام آن استانداردهای بیخودی که می‌گویند بهتر است در عنوان مطالب از اعداد استفاده کنی و عنوان نوشته‌ات بهتر است پرسشی باشد و… به درد خودشان می‌خورد. این گونه عنوان‌ها آن‌قدر تکراری شده‌اند که دیگر جذابیتی ندارند.

حالا که ذهنت از پیش‌فرض‌های بیهوده خالی شده، بدون هیچ عنوانی نوشتارت را بنویس. وقتی نوشتار به انتها رسید، آن وقت به فکر عنوان باش. با این روش، ذهنت آمادگی بیشتری دارد تا بر مبنای محتوای تولید شده یک عنوان مناسب پیدا کند.

اقدام بعدی این است که چشمت را ببندی و به یک عنوان کوتاه و هیجان‌انگیز فکر کنی. کمال‌گرایی را کنار بگذار و فقط به یک عنوان با خصوصیاتی که گفتم فکر کن. کوتاه و هیجان‌انگیز و مرتبط با بدنه مطلب. سعی کن عنوانی را انتخاب کنی که تا حد امکان حس کنجکاوی مخاطب را جلب کند. بیش از پنج دقیقه وقت صرف این کار نکن، چون تعداد عناوین مورد نظرت زیاد می‌شود و انتخاب از بین‌شان سخت. بعد از پنج دقیقه همانی که فکر می‌کنی از همه بهتر است را بنویس و دیگر به عنوان فکر نکن.

می‌دانم لابد الان انتظار داشتی با یک پست بلند و طولانی با چندین شماره نکته و لیست مواجه بشوی، اما حقیقت را می‌گویم. عنوان نوشتن به همین سادگی است. هیچ استانداردی وجود ندارد. عنوان‌نویسی یک هنر است و هنر هم ذاتا با استانداردها در تضاد است. هر بلاگری بر اساس ذوق و سلیقه‌اش در رابطه با موضوعات مختلف عنوان‌های مختلفی می‌نویسد. عنوانی که تو برای پست بعدی وبلاگت انتخاب می‌کنی شاید با عنوان منتخب من برای همان نوشته متفاوت باشد؛ درست مثل نقاشی دو نقاش مختلف از یک منظره یکسان.

مثلا همین نوشتار را در نظر بگیر. یک بار دیگر عنوان نوشته‌ام را بخوان. من دو دقیقه و بیست و سه ثانیه وقت صرف فکر کردن به این عنوان کرده‌ام. پیش خودم گفتم برای یک نوشته در رابطه با عنوان‌نویسی چه عنوانی را می‌توانم انتخاب کنم که هم کوتاه باشد و هم هیجان‌انگیز و هم مرتبط با خود نوشته. چند ایده به ذهنم رسید، اما “این یک عنوان جذاب است!” علاوه بر داشتن تمام این ویژگی‌ها، حس کنجکاوی مخاطب را هم جلب می‌کند. کمال‌گرایی و نگرانی در مورد قضاوت‌های دیگران را کنار گذاشتم و به خودم گفتم این عنوان گرچه ساده است، اما من از آن راضی هستم. پس همین را انتخاب کردم.

این دفعه خواستی عنوان بنویسی، همه مواردی که گفتم را در نظر بگیر. خیلی زود متوجه خواهی شد که نوشتن عنوان نه تنها کار سخت و وقت‌گیری نیست، بلکه حتی می‌تواند بسیار جالب و شوق‌آفرین باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *