Apple Lying

اپل حالا رسما یک پنهان‌کار است

امروز در خبرها خواندم که شرکت اپل گزارش مالی مربوط به سه ماهه چهارم سال مالی جاری خود را منتشر کرده است. اساسا گزارش‌های مالی شرکت‌های بزرگ از این جهت مهم است که می‌توان اطلاعات زیاد و مفیدی از آن استخراج نمود؛ اطلاعاتی که شاید خود شرکت‌ها دوست نداشته باشند به طور مستقیم آن‌ها را افشا کنند. گرچه اهمیت این نوع گزارش‌ها برای سرمایه‌گذارهای شرکت‌ها خیلی مهم‌تر است، اما من و تو و هر کس که از محصولات آن شرکت استفاده می‌کنند یا اخبارش را دنبال می‌کنند هم می‌توانند اطلاعات جالبی از این گزارش‌ها بیرون بکشند. و البته از آن‌جا که اپل یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های تکنولوژی است که در تمام دنیا از جمله ایران هم طرفداران و مصرف‌کنندگان زیادی دارد، اهمیت توجه به این گزارش مالی را دو چندان می‌کند. در بین تمام حرف‌هایی که در این گزارش مالی زده شد، بیش از همه این نکته توجه من را جلب کرد که اپل اعلام کرد که از این پس قصد ندارد آمار میزان فروش محصولاتی همچون آیفون‌ها و آیپدها و مک‌ها را به طور جداگانه و به تفکیک دیوایس اعلام کند. پیش از این، اپل سیاستی مشابه را در مورد محصولاتی همچون اپل واچ و ایرپاد و هوم پاد در پیش گرفته بود و میزان فروش همه این دیوایس‌ها را در قالب یک دسته‌بندی واحد با عنوان “محصولات متفرقه” ارائه می‌داد. جذابیت این خبر زمانی روشن می‌شود که بدانیم میزان فروش آیفون نسبت به سال گذشته میلادی هیچ تغییری نکرده است. گرچه آمار میزان فروش هر دیوایس به طور مجزا می‌تواند نشان دهنده میزان موفقیت آن دیوایس و در نتیجه میزان موفقیت عملکرد شرکت در بازار باشد، اما اپل در این گزارش مالی ادعا کرد که این شرکت دیگر به این موضوع اعتقادی ندارد و در عوض مایل است آمار عملکرد کلی شرکت را ملاک قرار دهد. با این‌که اپل در این گزارش اعلام کرد که میزان درآمد کل شرکت از فروش محصولاتش ۲۹ درصد رشد داشته است، اما این دقیقا به معنای عملکرد بهتر و فروش بیشتر محصولات اپل نیست. همان‌طور که همه می‌دانیم، قیمت محصولات جدید شرکت اپل خیلی بیشتر از سال‌های گذشته شده است. افزایش درآمد شرکت نشانه فروش بیشتر آیفون‌ها و مک‌ها و آیپدها نیست، بلکه نشان دهنده این است که اپل با بالا بردن قیمت محصولاتش موفق شده پول بیشتری از طرفداران دو آتشه خود بیرون بکشد، نه این‌که به تعداد خریداران محصولاتش اضافه کند؛ تصوری که با پنهان‌کاری اپل در افشای میزان فروش هر محصول به طور جداگانه، قوت می‌گیرد. بنابراین، با یک حساب خیلی ساده می‌توان به این نتیجه رسید که تعداد خریداران محصولات اپل در حال حاضر رو به افول است و اپل هم در برابر این واقعیت سیاست پنهان‌کاری را در پیش گرفته است. سوالی که مطرح می‌شود این است که اپل تا چه زمانی می‌تواند این موضوع نسبتا آشکار را مخفی نگه دارد و آیا دوباره قادر خواهد بود که به جای استخراج پول بیشتر از طرفدارانش، به فکر ارائه محصولات جذاب برای خریداران بیشتر باشد یا خیر.
Human

انسان مجموعه‌ای از اطلاعات و احساسات است

وقتی از کامپیوترها و اسمارت فون‌ها و در کل گجت‌ها صحبت می‌کنیم، در واقع داریم در مورد محصولاتی ساخته دست انسان حرف می‌زنیم که بخش اعظمی از شریان اصلی حیات‌شان، اطلاعات است؛ اطلاعاتی که خود ما به آن‌ها می‌دهیم. یک اسمارت فون فوق پیشرفته را تصور کنید. اسمارت فونی که بهترین و باکیفیت‌ترین دوربین دنیا را دارد، قدرتمندترین پردازنده مرکزی در آن گنجانده شده و بیشترین میزان حافظه داخلی در آن جا خوش کرده است. این اسمارت فون فوق پیشرفته، بدون اطلاعاتی که کاربر به آن می‌دهد به چه دردی می‌خورد؟ دقیقا به هیچ دردی. وسایل کامپیوتری، گجت‌ها و حتی کل دنیای اینترنت بدون اطلاعات ما انسان‌ها درست مثل یک خودروی بودن لاستیک می‌مانند. گران قیمت‌ترین خودروی جهان هم بدون چهار لاستیک سالم به درستی حرکت نمی‌کند و خودرویی هم که حرکت نکند با مشتی آهن‌پاره تفاوتی ندارد. صفحات اینترنتی هم با اطلاعات ما پر می‌شوند. وب‌لاگ‌ها و وب‌سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی و سرویس‌های پیام رسان، همه چیز وابسته به اطلاعات انسان‌ها هستند. این اطلاعات می‌توانند از دانش و آموخته‌ها ریشه بگیرد یا خاطرات و تجربه‌ها یا ترکیبی از همه این موارد. حالا تصور کنید که بخواهند هوش یک انسان را شبیه‌سازی کنند. همان پدیده‌ای که این روزها از آن به عنوان هوش مصنوعی یاد می‌شود. به نظر تو ممکن است در آینده هوش مصنوعی آن‌قدر پیشرفت کند که بتواند به اندازه هوش یک انسان واقعی کامل و جامع باشد؟ من با قطعیت می‌گویم نه. تمام آن‌چه در سریال‌هایی مثل Humans یا بازی‌هایی مثل Detroit: Become Human دیده‌ای، همه چیزی بیش از داستان‌هایی علمی و تخیلی نیستند؛ داستان‌هایی تخیلی که هرگز به واقعیت نخواهند پیوست. ربات‌هایی که آن‌قدر باهوش می‌شوند که می‌توانند بر خلاف برنامه‌ریزی‌های خودشان عمل کنند، مشاهده کنند و بر اساس مشاهدات خودشان تصمیم بگیرند. قلمرو چنین ربات‌هایی هرگز فراتر از داستان‌ها و فیلم‌ها و سریال‌ها و بازی‌های ویدیویی نخواهد رفت. چرا این‌قدر با اطمینان در این مورد صحبت می‌کنم؟ مشخص است. چون انسان فقط یک هوش مبتنی بر اطلاعات نیست. انسان ترکیبی از اطلاعات و احساسات است. بخشی که تکنولوژی هرگز نمی‌تواند به آن وارد شود و آن را شبیه‌سازی کند، احساسات انسانی است. احساسات و عواطف همان بخش بسیار مهمی از انسان‌ها است که شخصیت آن‌ها را شکل می‌دهد و هر انسانی بر مبنای همین احساست و عواطف یا به بیان دیگر بر اساس شخصیت خودش در شرایط مختلف تصمیم‌های متفاوتی می‌گیرد. هیچ رباتی نمی‌تواند احساسات و عواطف انسانی را آن طور که باید و شاید تقلید کند. البته ربات‌ها می‌توانند تا حدودی به این معیارها نزدیک بشوند اما قطعا مثل انسان نمی‌شوند، چه برسد به این‌که از انسان‌ها کامل‌تر بشوند یا بر علیه آن‌ها شورش کنند. اطلاعات ما آدم‌ها به تنهایی از ما یک انسان کامل نمی‌سازند، بلکه این احساسات و عواطف هستند که در نقش یک مکمل ظاهر می‌شوند و شخصیت ما را تکمیل می‌کنند؛ شخصیتی که ممکن است در هر شرایطی به شکل متفاوتی رفتار کند. حتما برای خودت هم پیش آمده. بعضی وقت‌ها در مواجهه با شرایطی ناراحت کننده شاید کاملا تسلیم غم بشوی و گاهی هم ممکن است مقاومت کنی و روحیه خودت را حفظ کنی. در مقابل خشم دیگران گاهی ممکن است تو هم خشمگین شوی و با آن‌ها درگیر شوی و گاهی هم این احتمال وجود دارد که خشم خودت را کنترل کنی و از کنار ماجرا بگذری. می‌بینی؟ هیچ رفتاری در ذهن ما برنامه‌ریزی نشده است، چون احساست و عواطف را نمی‌توان برنامه‌ریزی و پیش‌بینی کرد. حال با این توضیح، چطور می‌شود رباتی ساخت که این تفاوت‌ها را درک کند و بر مبنای آن‌ها خودش برای خودش یک شخصیت بسازد؛ شخصیتی که خودش آن را به وجود بیاورد نه این‌که برایش برنامه‌ریزی کرده باشند؟ تو فکر می‌کنی چنین ربات‌هایی در آینده وجود خواهند داشت؟ فکر می‌کنی تقابل ربات و انسان بالاخره رخ خواهد داد یا این‌که مثل من عقیده داری این تصورات فقط تخیل و داستان‌پردازی است؟
Apple Event

رویدادی برای معرفی ضعیف چند محصول نسبتا خوب اما زشت و تکراری

دیشب بالاخره نوبت گوگل رسید که محصولات جدید خودش را معرفی کند. راستش را بخواهی تا همین چند ساعت قبل از شروع رویداد انتظار نداشتم اتفاق جدید یا هیجان‌ انگیزی رخ بدهد، چون تقریبا همه چیز از قبل لو رفته بود. اما توییتی که اکانت گوگل در توییتر منتشر کرد سبب شد کنجکاوی من و خیلی‌های دیگر جلب شود. گوگل در توییت خود نوشته بود که اگر فکر می‌کنید همه چیز را در مورد محصولات جدید ما می‌دانید پس حتما امشب کنفرانس را ببینید. این توییت باعث شد همه به این فکر بیافتند که شاید تمام آن تصاویر و ویدیوهای لو رفته از محصولات جدید گوگل بیخود بوده و گوگل در واقع تمام این مدت داشته سر به سر همه می‌گذاشته، یا حداقل پای اسمارت فونی در میان هست که هیچ چیز از آن لو نرفته است. با این تفکر رویداد دیشب گوگل را با دقت مشاهده کردم و در نهایت فهمیدم هیچ خبری نبوده و اطلاعات لو رفته تقریبا همگی صحیح بوده‌اند و خبری هم از یک دیوایس اسرار آمیز نبود. گرچه از بابت توییت شیطنت آمیز گوگل کمی ناراحت شده بودم، اما این ناراحتی در مقابل حس بدی که از اجرای بسیار ضعیف پرزنترها در این رویداد به من دست داد چندان قابل توجه نبود. ارائه دهندگان به شکل خیلی مشخصی سعی داشتند آن‌چه حفظ کرده‌اند را بدون کم و کاست تحویل مخاطبان بدهند ولی خیلی از مواقع در این زمینه موفق نبودند، تپق می‌زدند یا بخشی از حرف‌ها یادشان می‌رفت و چند ثانیه سکوت می‌کردند تا حرف‌شان یادشان بیاید، گاهی هم سوتی می‌داند و از تصاویر روی پرده عقب می‌افتادند. البته اجرای شرکت‌های دیگر هم چندان تعریفی ندارد، اما از گوگل انتظار چنین اجرای ضعیفی نمی‌رفت. از اجرا که بگذریم، می‌رسیم به خود محصولات. اولین محصول که گوگل هوم هاب نام داشت در واقع همان اسپیکر هوشمند گوگل هوم بود که به یک صفحه نمایش مجهز شده بود. در مورد این محصول تقریبا چیز جدیدی وجود نداشت چون قبل از گوگل، شرکت‌های دیگر دست به کار شده بودند و نمونه‌های مشابه و حتی بهتر و زیباتری ساخته بودند. شاید بزرگ‌ترین مزیت گوگل هوم هاب این باشد که توسط خود گوگل ساخته شده و هماهنگی بیشتری با اکوسیستم نرم‌افزاری این شرکت دارد. محصول بعدی گوگل پیکسل اسلیت بود که در واقع رقیبی است برای مایکروسافت سرفیس پرو یا آیپد شرکت اپل. این دیوایس در واقع همه آن چیزی است که می‌توان از یک تبلت هیبرید انتظار داشت، فقط با این تفاوت که مبتنی بر سیستم عامل کروم است. پیکسل اسلیت از نظر ظاهری شبیه به آیپد پرو و از نظر نرم‌افزاری تا حدودی شبیه مایکروسافت سرفیس پرو است، ولی با این همه از نظر من در بین این سه دیوایس، تا این‌جا سرفیس پرو کامل‌ترین و بهترین است. از این موارد که بگذریم می‌رسیم به محصولات اصلی که همان پیکسل ۳ و پیکسل ۳ اکس ال هستند. همان محصولاتی که مدت‌ها منتظرشان بودیم و ستاره اصلی این رویداد بودند. اساسا گوگل در سری پیکسل هیچ وقت در طراحی ظاهری حضور درخشانی نداشته و این سری از پیکسل فون‌ها هم بر همین قانون مبتنی هستند. مشکلی که از نظر سخت‌افزاری به پیکسل ۳ اکس ال وارد است، همان ناچ بزرگ و زشت بالای صفحه نمایش است. صد رحمت به ناچ آیفون ۱۰، حداقل روی آیفون ۱۰ این ناچ به یک دردی می‌خورد، وگرنه در پیکسل ۳ اکس ال خبری از آنلاک گوشی با اسکن چهره هم نیست! خوشبختانه روی پیکسل ۳ ناچی دیده نمی‌شود. البته هر دو دیوایس لبه‌های پایین بزرگی دارند برای گنجاندن اسپیکرهای استریو که این از نظر من مزیت بزرگی است. قدرت همیشگی گوگل در اسمارت فون‌هایش همان دوربین است که در این سری هم این قدرت دیده می‌شود؛ چه از نظر نرم‌افزاری و چه سخت‌افزاری. البته توانایی‌های نرم‌افزاری سری پیکسل همیشه در بین دیوایس‌های اندرویدی برترین بوده و هست و احتمالا خواهد بود. نمی‌خواهم بیش از این به موضوع و جزئیاتش بپردازم، اما به نظرم ستاره اصلی این مراسم پیکسل ۳ بود که از پیکسل ۳ اکس ال کوچک‌تر اما زیباتر به نظر می‌رسید. می‌دانم که ناچ این روزها به یک استاندارد بین شرکت‌های سازنده سخت‌افزارهای موبایل تبدیل شده است، اما خوشبختانه در این مورد هنوز سامسونگ وارد بازی نشده است و ترجیح داده سبک طراحی خودش را حفظ کند. در حال حاضر فکر می‌کنم سری گلکسی اس و نوت عنوان زیباترین و بهترین اسمارت فون‌های نسل کنونی را در اختیار دارند. بگذریم که از برخی جهات همچون تعداد پیکسل‌ها در هر اینچ، اسمارت فون خودم یعنی گلکسی اس ۹ پلاس قوی‌تر از پیکسل ۳ و پیکسل ۳ اکس ال است.
Google Plus Died

مرثیه‌ای برای گوگل پلاس

خبر کوتاه بود و شکه کننده: گوگل قصد دارد به زودی درب‌های گوگل پلاس را بر روی عموم کاربران ببندد. دلایلی که گوگل برای این اقدام آورده ناراحت کننده است. گوگل با انتشار این خبر اعتراف کرده که در سال ۲۰۱۵ اطلاعات برخی از کاربران این پلتفرم لو رفته است ولی گوگل تا امروز ترجیح داده چیزی نگوید، به جز این، میزان استفاده کاربران از گوگل پلاس خیلی کمتر از چیزی بود که فکر می‌کردیم. طبق آماری که خود گوگل داده، بیش از ۹۰ درصد کاربران کمتر از ۵ ثانیه در این پلتفرم وقت می‌گذرانند! حقیقتش را بخواهی، کم و بیش انتظارش را داشتم. خیلی وقت بود که گوگل پلاس مرده بود و فقط مثل یک مرده متحرک این سو و آن سو می‌رفت. با توجه به شناختی که از گوگل داشتم فکر می‌کردم خیلی زودتر از این‌ها تیر خلاص را به پلاس بزند. گوگل پلاس در سال ۲۰۱۴ مرد، همان روزی که ویک گاندوترا یعنی خالق گوگل پلاس از آن جدا شد، گوگل پلاس هم به یک کمای عمیق رفت. اساسا گوگل پلاس تلاشی بود از سوی گوگل برای رقابت با بزرگانی چون فیسبوک؛ هدف این بود که گوگل بتواند همان جایگاهی را در دنیای شبکه‌های اجتماعی به دست بیاورد که اکنون در موتورهای جست‌وجو دارد. گرچه این اولین تلاش گوگل برای تصاحب این بازار نبود. شاید یادت بیاید اورکات را که در سال ۲۰۰۴ متولد شد و ده سال بعد متوقف شد، یا گوگل فرندز کانکت که سال ۲۰۰۸ به وجود آمد و سال ۲۰۱۲ نابود شد، یا گوگل باز که ۲۰۱۰ پدید آمد و ۲۰۱۱ ناپدید گردید. اما وجه تمایز گوگل پلاس نسبت به تلاش‌های قبلی گوگل، دیدگاهی بود که پلاس بر آن بنا شده بود. بنای اصلی گوگل پلاس بر طبقه‌بندی ارتباطات در شبکه‌های اجتماعی بود آن هم با یک ایده ناب و فوق‌العاده به نام حلقه‌ها. حقیقت را بگویم، این‌که می‌شد خیلی ساده‌تر از فیسبوک افراد و دوستان را در قالب حلقه‌ها از هم متمایز کرد و برای هر حلقه محتوای خاصی را به اشتراک گذاشت فکر خیلی جذابی بود. همین فکر جذاب باعث شد از همان روزهای اول راه‌اندازی گوگل پلاس عضوش بشوم. فکر می‌کردم با این ایده، گوگل پلاس خیلی زود به یک شبکه اجتماعی مهم و تاثیرگذار تبدیل خواهد شد. اوایل همه نشانه‌ها چنین چیزی را ثابت می‌کرد. هر روز به تعداد کاربران این پلتفرم اجتماعی اضافه می‌شد و گوگل مسلما از این موضوع خیلی راضی بود. اما نکته‌ای که گوگل فراموش کرده بود این بود که برای راضی کردن حدود یک میلیارد کاربر فیسبوک در آن زمان برای پیوستن به یک شبکه اجتماعی جدید، به چیزی فراتر از این‌ها نیاز هست. اگر می‌پرسی دقیقا چه، مسلما نمی‌توانم جوابت را بدهم چون اگر پاسخ این سوال مشخص بود قطعا تا الان یک شبکه اجتماعی دیگر روی دست فیسبوک بلند می‌شد. اما به هر حال برای مقابله با غولی مثل فیسبوک باید بیشتر تلاش می‌شد. به هر حال، گوگل پلاس نتوانست آن چیزی بشود که ویک گاندوترا از ابتدا برایش می‌کوشید. دلایل زیادی هم برای این موضوع وجود دارد، مثلا تاکید گوگل بر روی اجباری کردن عضویت در گوگل پلاس برای استفاده از باقی سرویس‌های گوگل یا عدم توانایی مدیریت اسپم‌ها در این پلتفرم یا دیر پاسخ دادن به انتقادها در رابطه با گوگل پلاس، همه و همه دست به دست هم دادند تا این شبکه اجتماعی نیز مثل تلاش‌های قبلی گوگل محکوم به شکست بشود. با این همه، به نظر من این آخرین باری نخواهد بود که گوگل برای تصاحب دنیای شبکه‌های اجتماعی دست به کار می‌شود. گوگل پلاس شاید تا امروز معروف‌ترین شبکه اجتماعی گوگل پلاس بوده باشد که گرچه به زودی برای عموم کاربران از بین خواهد رفت، اما میراث ارزشمندی هم برای همگان از خودش به جای گذاشت؛ مثل گوگل Photos یا سرویس چت تصویری Hangouts یا کنفرانس زنده ویدیویی Hangouts On Air که الان به شکل Youtube Live بقا یافته است. از آن‌جا که گوگل عاشق جمع‌آوری اطلاعات از کاربران است و یک شبکه اجتماعی به او این امکان را می‌دهد که اطلاعات بیشتری در مورد ما کسب کند، پس حتما در آینده (نزدیک یا دور) شاهد یک شبکه اجتماعی دیگر از گوگل خواهیم بود. فقط سوال این‌جاست که آیا تلاش بعدی گوگل هم با شکست مواجه خواهد شد یا همان چیزی می‌شود که گوگل در این سال‌ها می‌خواسته؟
1Password

من فقط یک گذرواژه را حفظ کرده‌ام

گذرواژه‌ها و نام‌های کاربری کلید اصلی زندگی ما در دنیای دیجیتال محسوب می‌شوند. در هر سرویسی که بخواهید عضو بشوید یا از هر اپلیکیشن جدیدی بخواهید استفاده نمایید، بالاخره به یک نام کاربری و گذرواژه احتیاج پیدا می‌کنید. به ذهن سپردن یکی دو نام کاربری و گذرواژه کار سختی نیست، اما اکثر ما در سرویس‌ها و سایت‌ها و اپلیکیشن‌های پرشماری حساب کاربری داریم و حفظ کردن این همه گذرواژه مسلما کار ساده‌ای نیست. برخی‌ها با استفاده کردن از یک گذرواژه و نام کاربری یکسان برای تمامی سرویس‌های مورد استفاده خودشان، دشواری به خاطر سپردن گذرواژه‌های مختلف را دور می‌زنند. برخی دیگر از گذرواژه‌های ساده استفاده می‌کنند تا آن‌ها را فراموش نکنند. عده‌ای هم هستند که یک کلمه پایه را به عنوان گذرواژه اصلی خود انتخاب می‌کنند و سپس برای هر سرویس یا اپ مورد استفاده خود، یک کلمه مرتبط به آن اضافه می‌کنند. راه‌های فراوانی برای ساده کردن پروسه حفظ کردن گذرواژه‌ها و نام‌های کاربری وجود دارد، اما قطعا هیچ کدام از آن‌ها از امنیت کامل برخوردار نیستند. این‌جاست که چیزی به اسم پسورد منیجر به کمک ما می‌آید. پسورد منیجرها نه تنها قادر هستند گذرواژه‌های پیچیده‌ای برای هر کدام از حساب‌های کاربری ما تولید کنند، بلکه با ذخیره کردن این گذرواژه‌ها و نام‌های کاربری، مسئولیت حفظ کردن آن‌ها را از روی دوش ما برمی‌دارند. خوشبختانه پسورد منیجرهای فراوانی با امکانات و توانایی‌های مختلف طراحی و منتشر شده‌اند که هر کاربری می‌تواند بر مبنای سلیقه خودش یکی را انتخاب کند. پیشنهاد من به تو، سرویسی به نام وان پسورد است. بنا به تجربه من، وان پسورد یکی از ایمن‌ترین، خوش ساخت‌ترین و تواناترین سرویس‌های مدیریت گذرواژه‌هاست. وان پسورد یک سرویس مولتی پلتفرم است که روی سیستم عامل‌ها و مرورگرهای مختلفی قابل استفاده است که ساختن و نگه‌داری گذرواژه‌های ایمن و قدرتمند را بسیار ساده می‌کند. البته وان‌پسورد فقط برای ساختن و ذخیره کردن نام‌های کاربری و گذرواژه‌ها ساخته نشده است، این سرویس امکانات فراون دیگری هم دارد؛ از ذخیره ایمن یادداشت‌های شخصی و کارت‌های بانکی گرفته تا نگه‌داری اطلاعاتی همچون پاسپورت‌ها و هویت‌ها. وان‌پسورد هر آن‌چه از امنیت در دنیای دیجیتال بخواهی را در اختیار تو می‌گذارد. از نظر من، وان‌پسورد یک ابزار کامل و جامع برای حفظ اطلاعات مهم اینترنتی و غیر اینترنتی است و هماهنگی آن با انواع سیستم عامل و مرورگر، سادگی استفاده از آن را دو چندان می‌کند. راستی، تو از پسورد منیجرها استفاده می‌کنی؟ از کدام‌شان؟
apple

اپل؛ هر سال ناامید کننده‌تر از پارسال

کسانی که تا حدودی با من آشنا هستند خوب می‌دانند که من عاشق دنیای تکنولوژی هستم و همیشه در مورد کنفرانس‌ها و رویدادها و محصولات جدید شرکت‌های فناوری صحبت به میان می‌آورم، به خصوص اگر حرف از اپل باشد. این بار هم مسلما در مورد رویداد معرفی آیفون‌های جدید حرف‌های زیادی دارم، گرچه تا امروز منتظر ماندم تا به طور کامل در مورد محصولات و خود رویداد به خوبی تحقیق کنم و شتاب‌زده قضاوت نکنم. امسال هم مثل پارسال، اپل سه مدل آیفون جدید معرفی کرد (و یک مدل جدید از اپل واچ که البته نمی‌خواهم این‌جا به آن بپردازم). حتما با خواندن تیتر این نوشته متوجه شده‌ای که احساس من نسبت به این آیفون‌ها و خود رویداد چگونه است. مسلم است که راضی نیستم. روزی روزگاری نه چندان دور، اپل معروف بود به تمرکزش روی معرفی محصولاتی کمتر اما باکیفیت‌تر. در دورانی که شرکت‌های رقیبی همچون سامسونگ سالانه بیش از چندین دیوایس جدید روانه بازار می‌کردند، اپل هر سال نهایتا دو اسمارت فون عرضه می‌نمود که هر کدام در نوع خودشان شاهکاری در طراحی و کیفیت و ساختار بودند. اما در این دو سه سال اخیر، روند کاری اپل به شدت تغییر کرده است و تقریبا شکل و شمایل رقبایش را پیدا کرده است. شاید بگویی به هر حال بازار تغییر می‌کند و شرکتی که تغییرات بازار را متوجه نشود قطعا محکوم به شکست است. این حرف تا حدودی درست است، اما در مورد اپل این تغییرات به شکل مثبتی رخ نداده‌اند. این شرکت آن‌چنان دچار تکبر شده است که خودش به جای مصرف‌کننده‌ها تصمیم می‌گیرد که آن‌ها به چه چیزی نیاز دارند و چه چیزی برای آن‌ها بیهوده است. اگر شرکت‌های رقیب مدام در حال آزمودن بازخورد ویژگی‌های مختلف در دیوایس‌های خود هستند، اما اپل چنین کاری نمی‌کند و خودش در مقام تصمیم‌گیرنده ظاهر می‌شود. مثلا امسال با معرفی سه دیوایس جدید با ظاهری مشابه آیفون ۱۰، حسگر اثر انگشت به طور کلی از خط تولید آیفون حذف شد؛ فیچری که هنوز خیلی از اسمارت فون‌ها به آن مجهز هستند و حجم عظیمی از کاربران هم معتقدند که حسگر اثر انگشت در حال حاضر سریع‌ترین و بهترین روش آنلاک کردن دیوایس است. اگر بخواهی از جدیدترین آیفون‌های اپل استفاده کنی باید از اساس با این فیچر خداحافظی کنی و جالب‌تر از آن، این تمام آن چیزی نیست که با آیفون‌های نسل حاضر از دست می‌دهی. جک هدفون هم یکی دیگر از فیچرهای غایب در آیفون‌های جدید است که اپل از زمان معرفی آیفون ۷ آن را از آیفون‌ها حذف نمود، اما در عوض یک کابل اتصال لایتنینگ به جک هدفون ۳.۵ میلی‌متری در پکیج آیفون‌هایش قرار می‌داد تا کاربر بتواند همچنان با این دانگل از هدفون سیمی خودش استفاده کند. امسال این دانگل هم از پکیج آیفون حذف شده است تا کاربر مجبور شود دانگل را به طور جداگانه خریداری نماید. به جز این، در شرایطی که خیلی‌ها فکر می‌کردند اپل امسال برای آیفون‌های جدید خود یک اداپتور ۱۸ واتی برای شارژ پرسرعت ارائه می‌کند، اما همچنان همان اداپتور ۵ واتی با کانکتور لایتنینگ به USB-A درون جعبه دستگاه جا خوش کرده است و کاربران باز هم باید برای استفاده از قابلیت شارژ پرسرعت در این آیفون‌ها، از شارژرها و اداپتورهای متفرقه کمک بگیرند. از تمام این موارد و البته نام‌گذاری عجیب و غریب آیفون‌های جدید که بگذریم، می‌رسیم به شیوه معرفی محصولات. من هر سال رویدادهای اپل را مشاهده می‌کردم و همیشه به جزئیاتی که در این رویدادها دیده می‌شد دقت داشتم. چیزی که امسال توجه من را به خودش جلب کرد این بود که اپل امسال بر خلاف همیشه روی آمار و ارقام اتکا نداشت. اگر رویدادهای گذشته اپل را ببینید خواهید فهمید که این شرکت همیشه علاقه داشت بگوید آیفون‌ها چند درصد از بازار را به خودشان اختصاص داده‌اند و چند درصد از دیوایس‌های اندرویدی بهتر و سریع‌تر هستند و آیفون‌های جدید دقیقا چند درصد از دیدگاه‌های مختلف نسبت به نسل قبلی‌شان بهبود داشته‌اند. به طور کلی، بخش بزرگی از رویدادهای اپل حول محور اعداد و ارقام می‌چرخید، چیزی که در رویداد چند روز پیش ملموس نبود. علت این موضوع هر چه که باشد قطعا خودشان بهتر می‌دانند. هر چند، اکنون که دقیق می‌شوم می‌بینم حق دارند روی ارقام دقیق نشوند چون اگر دقیق می‌شدند شاید به نفع‌شان نبود. شاید در آن صورت مجبور می‌شدند بگویند آیفون XR که با قیمت ۷۴۹ دلار عرضه می‌شود دقیقا همان میزان پیکسل در هر اینچ را دارد که آیفون ۴ داشت؛ واقعیتی که مسلما اپل دوست ندارد کاربران به آن توجه کنند. درست مثل والپیپر جدیدی که برای آیفون‌های جدید به کار برده بودند تا ناچ بد شکل دیوایس کمتر مورد توجه قرار بگیرد. دوربین شاید یکی از کلیدی‌ترین بخش‌های این رویداد باشد، اما وقتی نگاهی به مقایسه‌هایی که بین دوربین آیفون XS و پیکسل ۲XL در اینترنت انجام شده می‌اندازیم می‌بینیم که بسیاری از افراد اعتراف کرده‌اند که دوربین دیوایسی که یک سال قبل عرضه شده چقدر بهتر از دوربین آیفون‌های جدید است. در مجموع من احساس می‌کنم که اپل هر سال در حال دور شدن از آن مفهومی است که استیو جابز از این شرکت در ذهن ما گنجانده بود. شاید برای اپل بد نباشد نگاهی بیاندازد به میزان فروش آیفون SE و فکر کند که چرا این دیوایس تا این حد موفق بوده است. شاید بد نباشد تبلیغ Thumb آیفون ۵ را دوباره ببیند، یا آیپاد تاچ را دوباره مورد قضاوت قرار دهد، یا به جای کیبورد باترفلای، به کارایی و زیبایی کیبورد مک‌بوک‌های دوران استیو جابز خیره شود، و هزاران شاید دیگر.
Email Google

برای اینباکس، برای جیمیل

یکی دو روز پیش که داشتم اخبار تکنولوژی را کندوکاو می‌کردم به خبر توقف سرویس اینباکس گوگل برخوردم. گوگل اعلام کرده که به زودی اینباکس را از بین خواهد برد و در عوض همه تمرکز خودش را صرف سرویس محبوب‌تر جیمیل خواهد کرد. اگر بخواهم راستش را بگویم، تعجب نکردم. از همان ابتدا هم معلوم بود که اینباکس قرار نیست یک سرویس ایمیل همیشگی باشد. گوگل با اینباکس فقط می‌خواست ویژگی‌های مورد نظر خودش برای ایمیل را مورد آزمایش قرار دهد و قبل از انتقال این ویژگی‌ها به جیمیل، از کاربران بازخورد بگیرد. در واقع اینباکس برای گوگل یک پلتفرم آزمایشی بود، نه یک سرویس دائمی و جدی. نشانه‌های زیادی وجود داشت که خبر از این می‌داد که بالاخره روزی فرا خواهد رسید که باید با اینباکس خداحافظی کرد. یکی از اصلی‌ترین این نشانه‌ها، ریدیزاین و مدرن شدن سرویس جیمیل بود و اضافه شدن بسیاری از امکانات اینباکس به جیمیل. از سوی دیگر، تاخیر فراوان برای انتشار نسخه آیفون ۱۰ اینباکس هم نشانه مهم دیگری برای اثبات این حقیقت بود. در هر حال، به نظر من اینباکس سرویس ایمیل فوق‌العاده‌ای بود. یادم می‌آید از همان روزهای اولی که این سرویس معرفی شد من به جمع کاربرانش پیوستم و از همان ابتدا از آن خوشم آمد. رابط کاربری ساده و جذابی که داشت سبب می‌شد تا کاربر در هنگام استفاده از این سرویس دچار سردرگمی نشود. امکاناتی همچون باندل کردن ایمیل‌های مرتبط یا اسنوز کردن پیام‌ها و هماهنگی‌اش با تسک‌ها و ریمایندرها همگی سبب می‌شد که نتوان به راحتی رقیبی برای آن پیدا کرد. خوشبختانه در حال حاضر حجم قابل توجهی از این امکانات به نسخه جدید جیمیل اضافه شده است و فقط برخی از ویژگی‌ها همچون باندل کردن ایمیل‌ها مانده‌اند که به گفته خود گوگل به زودی به جیمیل افزوده خواهند شد. اینباکس سرویس بسیار خوبی بود، اما نسخه جدید جیمیل این توانایی را دارد که در آینده نزدیک جای خالی اینباکس را پر کند. البته این رسم گوگل است که سرویس‌های خوب خودش را قربانی می‌کند. اکثر کاربران محصولات گوگل دیگر به این رسم عادت کرده‌اند. گرچه در مورد اینباکس خوشبختانه جیمیل به عنوان جایگزین وجود دارد. یادمان نرود که جیمیل تعداد کاربران بیشتری دارد و به خاطر طول عمر بیشترش از محبوبیت و مقبولیت بالاتری نیز بین کاربران برخوردار است. برای قربانی کردن اینباکس گوگل را سرزنش نمی‌کنم، چون فراهم کردن همه امکانات برای جیمیل انتخاب عاقلانه‌ای است؛ ولی در عین حال دلم برای اینباکس تنگ خواهد شد.
Technology Smart Dumb

تکنولوژی ما را خنگ‌تر کرده یا باهوش‌تر؟

هر بار که در مورد ماهیت تکنولوژی فکر می‌کنم این سوال در ذهنم نقش می‌بندد که تکنولوژی ما را خنگ‌تر کرده یا باهوش‌تر. ما انسان‌های نسل تکنولوژی در مقایسه با انسان‌های نسل‌های گذشته که درکی از تکنولوژی و اینترنت نداشتند از لحاظ ذکاوت در سطح پایین‌تری هستیم یا بالاتر؟ باید اعتراف کنم پاسخ دادن به این سوال اصلا کار آسانی نیست. گاهی اوقات با دلایلی که برای خودم می‌آورم به این نتیجه می‌رسم که ما خنگ‌تر شده‌ایم، اما برخی اوقات به دلایلی دست می‌یابم که قانع می‌شوم ما باهوش‌تر هستیم، به بیان دیگر تا کنون به هیچ جواب قطعی‌ای نرسیده‌ام. انسان‌های عصر قدیم، به نظرم حال و حوصله بیشتری برای تحقیق و تعلم داشتند. آن‌ها برای آموختن مسائل مختلف شاید سال‌ها زمان می‌گذاشتند تا به مفاهیم مورد نظر خودشان دست پیدا کنند و به همین خاطر در همین مسیر به طور خودخواسته یا ناخودآگاه با مفاهیم متفاوت دیگری هم آشنا می‌شدند. خیلی از کشف‌های مهم بشری به طور اتفاقی رخ داده‌اند، یعنی فرد مخترع مشغول انجام کار دیگری بوده و به مفهوم جدیدی دست پیدا کرده است. بعلاوه، انسان‌های نسل گذشته به نظر من حافظه قوی‌تری داشته‌اند چون اولا ضرورت داشتند مسائل مهم را در ذهن خود ذخیره کنند و ثانیا خیلی سخت‌تر تمرکزشان به هم می‌خورد. به هر حال در آن زمان عوامل مزاحمی که هوش و حواس انسان‌ها را منحرف می‌کنند کمتر وجود داشتند. خیلی از مباحث علمی و فنی از طریق حافظه افراد از گذشته به نسل بعدی انسان‌ها منتقل شده است، بنابراین درک بشر از این مباحث بالاتر بوده است چون به طور عملی و از نزدیک با این مفاهیم آشنا شده‌اند. اما حالا نگاهی بیاندازیم به نسل خودمان. ما مثل قدیمی‌ها شاید آن‌چنان حال و حوصله تحقیق و تعلم را نداشته باشیم. امروز اگر بخواهیم با یک مفهوم جدید آشنا شویم اولین کاری که می‌کنیم این است که اسمارت فون یا کامپیوتر خودمان را روشن می‌کنیم و بعد یک راست به سراغ گوگل می‌رویم و سوال خودمان را از گوگل می‌پرسیم و بین آن همه نتیجه چند تایی را انتخاب می‌کنیم و می‌خوانیم و یاد می‌گیریم و تمام. این یعنی دیگر وقتی خرج آموختن مسائل مربوط به موضوع مورد نظرمان نمی‌کنیم. اما از سوی دیگر این روند سبب می‌شود که زودتر به اصل موضوع برسیم و آن‌چه که می‌خواهیم را سریع‌تر پیدا کنیم. به غیر از این، رشد روزافزون تکنولوژی و اینترنت و پیشرفت گجت‌ها سبب شده که ما دیگر نیازی به حفظ کردن چیزی نداشته باشیم. وقتی می‌توانیم همه کارهای‌مان را به دیوایس خودمان بسپاریم و بگوییم در زمان لازم کارهای‌مان را به ما یادآوری کند یا وقتی می‌توانیم در کمتر از چند ثانیه هر کجا که باشیم به اطلاعات مورد نظر خودمان دسترسی پیدا کنیم، دیگر چه نیازی داریم چیزی را به خاطر بسپاریم؟ ما دیگر حتی مسیر حرکتی خودمان در سطح شهرها را هم به گجت‌ها و اینترنت وابسته کرده‌ایم. این شاید از برخی جنبه‌ها بد باشد، اما به این دید هم می‌توان به این پدیده نگاه کرد که وابستگی ما به گجت‌ها باعث شده دیگر کاری را از قلم نیاندازیم و در عین حال ذهن‌مان برای انجام دادن کارهای مهم‌تر خلوت و آزاد باقی بماند. به نظر من رشد تکنولوژی شاید بدی‌هایی داشته باشد و از برخی جهات ما را خنگ‌تر کرده باشد، اما به خاطر قدرت‌شان در افزایش سرعت عمل انسان‌ها و ساده‌تر کردن ارتباط بین افراد، به نوعی یک کلونی از آدم‌ها ساخته‌اند که همه آن‌ها در هماهنگی با هم کار می‌کنند، فکر می‌کنند و اقدام می‌کنند. به بیان واضح‌تر، ما به کمک تکنولوژی ذهن‌های خودمان را به هم متصل کرده‌ایم و این یعنی هوش جمعی‌مان خیلی بالاتر از انسان‌های نسل گذشته است. با این همه، همین گجت‌ها بستری مناسب برای به وجود آمدن پدیده‌های منحرف کننده فراهم کرده‌اند. تبلیغات اینترنتی و نوتیفیکیشن‌ها و زنگ‌ها و آلارم‌ها و مواردی از این دست باعث می‌شوند که قدرت تمرکز انسان نسل حاضر خیلی ضعیف‌تر از انسان نسل‌های گذشته تخمین زده شود. همان‌طور که می‌بینی، انگار رسیدن به یک نتیجه کلی در این رابطه چندان هم کار آسانی نیست. نظر تو چیست؟ ما باهوش‌تر هستیم یا اجداد ما؟

چرا خیره‌اش شدی؟

دنیای امروزی بدون اسمارت فون‌ها و گجت‌ها غیر قابل تصور است. هر کسی در هر حیطه کاری که باشد بالاخره به یکی از این وسیله‌ها احتیاج پیدا می‌کند. وسایل کمکی خیلی خوبی هستند. خودت فکر کن که با به همراه داشتن یک اسمارت فون چه کارها که نمی‌شود کرد. فقط کافی است یکی از همین دیسپلی‌های کوچک که در جیب هم جا می‌شوند به همراه داشته باشی تا در هر لحظه بدانی وضعیت هوا چطور است و چطور خواهد بود، ترافیک چه اوضاعی دارد و از چه مسیری بروی خلوت‌تر است، کدام رستوران غذاهای خوشمزه‌تری دارد که مستقیما بروی همان جا میز رزرو کنی، دیگر لازم نیست کارهایت را حفظ کنی چون اسمارت فون به تو می‌گوید چه زمانی قرار است چه کاری انجام دهی، هر وقت خسته شدی به راحتی می‌توانی با بازی‌ها و موزیک‌ها سرگرم شوی یا کتاب بخوانی و فیلم ببینی. خلاصه هر چه از کارایی‌های این گجت‌ها بگویم کم گفته‌ام. اما آیا تا به حال به این هم فکر کرده‌ای که خیلی از اوقات بیخودی به اسمارت فونت خیره می‌شوی؟ خیلی از اوقات بیخودی از جیبت بیرونش می‌آوری و حواست را متوجه دیوایست می‌کنی بدون این‌که اصلا کاری با آن داشته باشی. انگار باید این کار را انجام دهی! انگار اگر چنین کاری نکنی احساس می‌کنی یک چیزی کم است! انگار مسحورش شده‌ای! انگار واقعا معتادش شده‌ای! نه، نمی‌توان انکار کرد که اسمارت فون‌ها دیگر تبدیل به یک بخش جدایی ناپذیر از مغز ما تبدیل شده‌اند. اگر یک روز بدون اسمارت فون بمانی می‌فهمی چه می‌گویم. این درست، ولی نباید فراموش کنیم که این ابزارها همان مقدار که مفید هستند، همان مقدار هم می‌توانند اعتیاد آور باشند. تا به حال به این فکر کردی که در روز چند ساعت را خرج اسمارت فونت می‌کنی؟ اصلا چه کار می‌کنی با این وسیله؟ حاضرم قسم بخورم که استفاده مفید تو از این دیوایس نهایتا بیشتر از روزی یک ساعت و نیم نیست و مابقی تماما وقت هدر دادن است و ساکت کردن این حس اعتیاد. البته روزی یک ساعت و نیم را هم زیادی گفتم ولی خواستم ناگهان توی دلت را خالی نکنم. خوشبختانه شرکت‌هایی همچون اپل و گوگل در جدیدترین نسخه‌های سیستم عامل موبایل خود این امکان را به طور پیش‌فرض فراهم کرده‌اند که از میزان استفاده خودت از اسمارت فون آگاه شوی و آن را زیر نظر بگیری. سعی کن یکی دو هفته به طور مرتب این ویژگی را مورد بررسی قرار بدهی تا بدانی که آیا واقعا به اسمارت فونت اعتیاد داری یا نه. اگر جواب منفی بود که هیچ، اما اگر واقعا معتاد گجت‌ها شده باشی باید یک فکری به حال خودت بکنی. یادت نرود که باید همیشه حواست به دنیای اطرافت باشد نه فقط به اسمارت فون‌ها و گجت‌ها.