Blogging 100 Days

صدمین نوشتار وبلاگ

این صدمین پست من در این وبلاگ است. حقیقت را بگویم، خودم خیلی شگفت‌زده و خوشحال هستم. به یاد ندارم قبلا در تمام نه سال فعالیتم در حیطه وبلاگ‌نویسی، تعداد مطالبم در یک وبلاگ سه رقمی شده باشد. مجموع نوشته‌هایم تا امروز را که نمی‌دانم و حسابش از دستم در رفته است، اما مطمئنم این اولین بار است که در یک وبلاگ تعداد نوشته‌هایم به عدد صد می‌رسد. اعتراف می‌کنم روزی که این وبلاگ را راه‌اندازی کردم حتی فکرش را هم نمی‌کردم که آن را به این‌جا برسانم. گرچه من این وبلاگ را تحت یک دامنه دیگر در مهر ماه سال ۱۳۹۴ راه‌اندازی کردم، ولی با توجه به این‌که وبلاگ شخصی من با دامنه جدید کم‌کم شکل فعالیت متفاوتی پیدا کرد، پس من هم تاریخ تاسیس این وبلاگ را همان دوم اردیبهشت ۹۶ می‌دانم، یعنی همزمان با تاریخ انتشار اولین پست آرشیو وبلاگ. با این حساب، من در دومین سال فعالیت این وبلاگ موفق شده‌ام صدمین پست خودم را تقدیمت کنم. امیدوارم تو به عنوان مخاطب من تا اینجای کار از نوشتارهایم راضی بوده باشی. طی چند هفته گذشته بارها با خودم فکر کردم در صدمین پست خودم در مورد چه چیزی بنویسم بهتر است؟ هزاران ایده مختلف به ذهنم خطور کرد، اما در نهایت فکر می‌کنم منطقی باشد اگر بخواهم چند خطی در مورد آینده این وبلاگ بنویسم تا بدانی چه نقشه‌هایی در سر می‌پرورانم. پیش از هر چیز، این را مشخص کنم که روند وبلاگ‌نویسی روزانه من قرار است همچنان ادامه پیدا کند. طبق وعده‌هایی که حدود دو ماه پیش به خودم دادم، تا جایی که توانایی کافی داشته باشم هر روز یادداشتی هر چند کوتاه و مختصر در این وبلاگ منتشر خواهم کرد، آن هم با هر موضوع جالبی که به ذهنم برسد. من بر این باور هستم که یک وبلاگ شخصی باید چنین باشد، پس این نظم تولید محتوا را حفظ خواهم کرد. به غیر از این، به زودی قرار است ظاهر این وبلاگ کمی تغییر کند. از چند روز پیش با یکی از دوستان خیلی خوبم آقای عباس شکیبا و دوستان دیگر مشغول تبادل نظر در مورد ظاهر جدید این وبلاگ هستیم و طرح‌های اولیه آن را آماده کرده‌ایم. دوست ندارم در این مورد اطلاعات بیشتری را افشا سازم چون می‌خواهم سورپرایزت کنم. فقط در همین حد بگویم که قرار است با یک ظاهر کاملا مینیمال مواجه بشوی. به دلایلی که بعدا در موردشان خواهم نوشت، این وبلاگ تنها جایی در دنیای آنلاین خواهد بود که بیشتر وقتم را در آن خواهم گذراند و به همین خاطر می‌خواهم توجه بیشتری به آن داشته باشم. فکر می‌کنم با این تغییرات، این‌جا نه تنها برای من بلکه برای تو هم جالب‌تر و جذاب‌تر از گذشته بشود. شاید انتظار داشتی برای صدمین پست وبلاگ با یک مقاله مفصل و طولانی مواجه بشوی، اما من سادگی و اختصار را بیشتر می‌پسندم. دقیقا صد روز دیگر در مقاله دویستم خودم، باز هم در مورد آینده این وبلاگ گپ خواهیم زد.

مزایا و معایب استفاده از نام خودتان به عنوان نام دامنه وبلاگ

اگر قصد دارید برای خودتان یک وبلاگ راه اندازی کنید، مهم‌ترین سوالی که باید با آن مواجه شوید این است که چه نامی را برای دامنه وبلاگ‌تان انتخاب کنید. این را می‌دانید که نام دامنه وبلاگ‌تان باید منحصر به فرد و خاص و در عین حال کوتاه و گویا باشد. می‌دانید که نام دامنه باید با موضوع و محتوای وبلاگ همخوانی داشته باشد. نظرتان در مورد نام خودتان چیست؟ آیا می‌توانید از نام خودتان به عنوان دامنه وبلاگ استفاده کنید؟

مزایا

مسلما برای پاسخ به این سوال باید دید که هدف‌تان از راه اندازی یک وبلاگ چیست. اگر مثل من قصد دارید یک وبلاگ شخصی داشته باشید، بهترین راه حل همان استفاده از نام خودتان است. با این کار علاوه بر اینکه دیگر لازم نیست خیلی روی این مساله وقت و فکر به خرج دهید، بلکه می‌توانید از این دامنه برای کمک به سلف برندینگ خودتان هم بهره‌مند شوید. قطعا داشتن یک وبلاگ با دامنه هم نام با اسم خودتان تاثیر زیادی روی تبلیغ کاراکترتان دارد.

علاوه بر این، وقتی از نام خودتان برای دامنه وبلاگ‌تان استفاده می‌کنید در واقع آینده موضوعات وبلاگ‌تان را تضمین می‌کنید. هر زمان که بخواهید می‌توانید در مورد هر چیزی که خواستید بنویسید و نگران این موضوع نباشید که نام دامنه با محتوای وبلاگ همخوانی ندارد. مثلا اگر در حال ترجمه یک کتاب هستید می‌توانید در موردش در وبلاگ‌تان هر چقدر که خواستید وبلاگ‌نویسی کنید و در کنارش در مورد هر موضوع دیگری مثل خلاقیت و کارآفرینی هم بنویسید. این وبلاگ خودتان است و نام دامنه‌اش نیز هم‌نام شماست پس محدودیتی در انتخاب موضوع نخواهید داشت.

اما اگر بخواهید نام دامنه را بر اساس موضوع وبلاگ انتخاب کنید، آنگاه مجبور خواهید شد که برای همیشه موضوعات محتوای وبلاگ را محدود به معنای همان نام دامنه کنید. مثلا وبلاگی مثل دیجیتاتو به خاطر نامش که دنیای دیجیتال و تکنولوژی را در ذهن تداعی می‌کند، هیچ وقت نمی‌تواند (و البته نباید) در مورد موضوعاتی مثل مد یا ورزش یا سیاست به تولید محتوا بپردازد.

بگذریم که یکی از مزایای دیگرش برخورداری از امکان استفاده از یک ایمیل کاملا شخصی است. شاید برای بسیاری از افراد این خیلی مهم نباشد، ولی به هر حال برای سلف برندینگ هم که شده داشتن یک ایمیل با دامنه خودتان می‌تواند به نفع‌تان تمام شود.

معایب

از سوی دیگر، اگر نام شما یک نام متداول باشد ممکن است متوجه شوید که دامنه هم‌نام شما قبلا توسط فرد دیگری خریداری شده است. به جز این، اگر به دنبال جذب نویسنده هستید و دلتان نمی‌خواهد فقط خودتان تنها نویسنده وبلاگ‌تان باشید، باید بدانید که کمک گرفتن از نویسنده‌های دیگر در بین وبلاگ‌هایی که نام دامنه‌شان با نام صاحب وبلاگ یکسان است چندان معمول نیست؛ هر چند جذب نویسنده مهمان (و نه دائم) می‌تواند راه حل خوبی باشد.

در هر حال اگر تصمیم گرفتید از نام خودتان برای دامنه وبلاگ‌تان استفاده کنید، بد نیست به این نکته هم توجه کنید که مشتری اول و آخرش خودتان خواهید بود. اگر هدف‌تان از راه‌اندازی وبلاگ این است که در نهایت یک روزی آن را بفروشید و پولی به جیب بزنید، بهتر است سراغ اسم خودتان برای نام دامنه نروید و دامنه‌ای را انتخاب کنید که در آینده مشتری داشته باشد و خریدار بتواند از آن به نفع خودش استفاده کند.

چند نمونه

از مزایا و معایب که بگذریم، می‌رسیم به قسمت شیرین این مقاله یعنی چند نمونه از افراد محبوبی که از نام خودشان به عنوان دامنه وبلاگ‌شان استفاده کرده‌اند. به هر حال همیشه نمونه‌های موفق انگیزه‌ای هستند برای دنبال کردن یک هدف معین.

تارا جنتیل: او برای میزبانی از تمام کارهای آنلاینش از نام خودش به عنوان دامنه وبلاگش استفاده می‌کند.

ست گودین: ست یکی از محبوب‌ترین وبلاگ‌های کل اینترنت را دارد. با اینکه وبلاگش روی تایپ‌پد میزبانی می‌شود ولی او هم نام خودش را به عنوان دامنه انتخاب کرده.

جف بولاس: او یکی از وبلاگ‌نویس‌های سرشناس در زمینه بازاریابی اینترنتی و وبلاگ‌نویسی است. جف با اینکه از نام خودش در دامنه وبلاگش استفاده کرده ولی هر از گاهی از نویسندگان دیگر هم استقبال می‌کند تا به صورت مهمان در وبلاگش مطلبی بنویسند.

نیل پتل: نیل از شناخته شده‌ترین وبلاگ‌نویس‌ها در مورد سئو و بهینه سازی موتورهای جست‌وجو است. نیل پتل علاوه بر استفاده از نام خودش در دامنه، روی سلف برندینگ و تبلیغ اسم و چهره خودش هم انرژی زیادی به خرج می‌دهد.

اگر دامنه هم‌نام شما قبلا خریداری شده بود چطور؟

همان‌طور که بالاتر ذکر کردم، ممکن است تصمیم بگیرید که از اسم خودتان برای دامنه وبلاگ‌تان استفاده کنید اما به هنگام خرید دامنه متوجه شوید که فرد دیگری قبلا آن دامنه را خریداری کرده است. در این صورت چه کار می‌کنید؟ برای رفع این مشکل راه حل‌های مختلفی دارید. مثلا می‌توانید از یک اکستنشن دیگر به غیر از دات کام برای وبلاگ‌تان استفاده کنید؛ مثلا me. یا net.

یا اینکه ترکیب نام‌تان را کمی تغییر دهید، مثلا اگر اسم شما سعید فرهادی است و دامنه saeedfarhadi.com را قبلا خریداری کرده‌اند، می‌توانید دامنه sfarhadi.com را برای خودتان ثبت کنید (مثلا خودم دامنه behradj92.com را انتخاب کردم چون در تمام اینترنت با یوزرنیم behradj92 مشغول فعالیت هستم). یا اینکه می‌توانید کمی از خلاقیت خود کمک بگیرید. به عنوان مثال اگر نام شما رامین است می‌توانید دامنه ram.in را برای خودتان خریداری کنید. گزینه آخر هم می‌تواند این باشد که به کسی که دامنه مورد نظر شما را خریده تماس بگیرید و او را راضی کنید دامنه را به شما بفروشد، البته این راه کمی سخت و گران است.

سخن آخر

در مجموع باید گفت که اگر دوست دارید یک وبلاگ شخصی داشته باشید که در آن از علایق و تجارب خود بنویسید و به یک موضوع خاص محدود نباشید و از آن برای برندینگ خودتان هم بهره‌مند شوید، بهترین کار این است که از نام خودتان برای دامنه وبلاگ استفاده کنید. اما اگر دوست دارید وبلاگی در رابطه با یک موضوع متمرکز داشته باشید و بتوانید چند نویسنده و همکار برایش جذب کنید و یک برند مجزا برای آن وبلاگ راه اندازی کنید، باید وقت بیشتری روی انتخاب نام دامنه صرف کنید و دامنه‌ای را انتخاب کنید که با تمام این اهداف هماهنگی داشته باشد و گویای موضوع محتوای وبلاگ نیز باشد.