این‌جا اکنون امن‌(تر) است

آن قدیم‌ترها، هشت نه سال پیش که تازگی وبلاگ‌نویسی را شروع کرده بودم، تمام درکم از وبلاگ همین راه‌اندازی یک بلاگ رایگان در سرویس‌های وبلاگ‌دهی رایگان بود. همین که یک قالب از بین قالب‌های از پیش طراحی شده انتخاب کنم و بدون هیچ دردسری شروع کنم به نوشتن و منتشر کردن نوشتارهایم فکر می‌کردم الان دیگر آخر وبلاگ‌نویسی هستم. اما به هر حال از آن‌جا که هر موضوعی به مرور و با تجربه آموخته می‌شود، من هم کم‌کم فهمیدم که سیاره وبلاگ‌نویسی فقط در نوشتن خلاصه نمی‌شود بلکه بخش مهم‌تری هم دارد؛ بخش هدایت فنی وبلاگ.

دیری نگذشت که فهمیدم داشتن یک وبلاگ با دامنه و هاست شخصی خیلی بهتر از استفاده کردن از سرویس‌های وبلاگ‌دهی رایگان است چون در آن صورت کنترل بیشتری روی محتوا و خود وبلاگ دارم. بعد با وردپرس آشنا شدم و هر چه جلوتر رفتم متوجه شدم که چطور باید با این سیستم مدیریت محتوا کار کنم. آن لحظه فکر کردم که دیگر همه چیز را می‌دانم، اما قدم به قدم متوجه شدم که برای برخی از تغییرات جزئی در پوسته‌ها باید با CSS و HTML آشنایی پیدا کنم. آشنا شدن با این عرصه‌ها به من این توانایی را داد که هر کجا از پوسته وبلاگ را که لازم می‌دانستم، تغییر بدهم.

همان دوران بود که با مفهوم فونت‌ها آشنا شدم و فهمیدم که برای داشتن یک وبلاگ خوانا باید حتما از یک رسم‌الخط خوب کمک گرفت. در مجموع هر روز که از عمر وبلاگ‌نویسی من گذشت با مفاهیم مختلفی مواجه شدم و پی بردم که برای درک این مفاهیم باید سطح دانش خودم را بالاتر ببرم؛‌ بالاتر از یک نویسنده معمولی.

این‌ها را گفتم که بگویم این وبلاگ امروز یک تغییر مهم کرده است. در ادامه کسب تجربه‌ام در سیاره وبلاگ‌نویسی، این را متوجه شدم که اگر وبلاگ خودم را جدی می‌گیرم و اگر می‌خواهم که این وبلاگ را کامل‌تر کنم، یک کار خیلی مهم را از قلم انداخته‌ام و آن چیزی نیست جز استفاده کردن از پروتکل HTTPS.

برای کسانی که احتمالا نمی‌دانند باید بگویم این پروتکل در واقع نسخه ایمن همان پروتکل HTTP معمولی هست. اما اهمیت استفاده از HTTPS در این است که اولا صفحات اینترنتی را برای کاربران و بازدیدکننده‌ها و همین‌طور صاحبان آن صفحات اینترنتی امن‌تر می‌کند، و هم این‌که موتورهای جست‌وجو و به خصوص گوگل به صفحات اینترنتی مبتنی بر این پروتکل امن اهمیت بیشتری می‌دهند و آن‌ها را بر باقی صفحات ناایمن مقدم می‌دانند (گرچه در حال حاضر اهمیت زیادی به سئو نمی‌دهم ولی به هر حال…).

این شد که تصمیم گرفتم یک گواهی SSL خریداری کنم و این دامنه را به HTTPS انتقال بدهم. شاید این تغییر چون ظاهری نیست چندان به چشم نیاید، اما اگر در این مورد اطلاعات کافی داشته باشی می‌دانی که تغییر مهمی است.  حالا می‌توانی با پروتکل HTTPS به این وبلاگ دسترسی پیدا کنی. بنابراین با خوشحالی اعلام می‌کنم که اکنون این وبلاگ امن(تر) است.

تاریکی‌های پنهان دنیای وبلاگ‌نویسی

من به عنوان یک وبلاگ‌نویس فعال همیشه از نوشتن و داشتن یک وبلاگ دفاع کردم و دیگران را به استفاده از وبلاگ تشویق نمودم. این کار را کردم چون معتقدم وبلاگ‌نویسی نه تنها راه بهتر و معتبرتری برای به اشتراک گذاشتن عقاید و دیدگاه‌های هر فرد است، بلکه می‌تواند قدرت خلاقیت و توانایی‌های نویسندگی را هم بهبود ببخشد. همیشه بر این عقیده بودم که وبلاگ از خیلی جهات بهتر و ایمن‌تر از شبکه‌های اجتماعی و سرویس‌های پیام‌رسان است. اما با این همه، دنیای وبلاگ‌نویسی نقاط تاریک و گاها ترسناکی هم دارد.

اولین و شاید ترسناک‌ترین بخش وبلاگ‌نویسی این است که شما هر آن‌چه که می‌نویسید و در وبلاگ خود منتشر می‌کنید برای همیشه به نام خودتان در وبلاگ و به عبارتی دیگر در کل اینترنت قابل یافتن خواهد بود. البته شما همیشه این امکان را دارید که نوشته‌های‌تان را پاک کنید، اما به هر حال تا وقتی نوشتاری روی وبلاگ هست، هر کسی می‌تواند به آن دسترسی پیدا کند و نگرش شما را مورد انتقاد قرار بدهد. قبلا در این مورد نوشته بودم که شاید فکر کنی هیچ کس وبلاگ تو را نمی‌خواند، اما این را فراموش نکن که مطالب عمومی در اینترنت توسط هر کسی قابل دسترسی است.

این موضوع برای کسانی که از انتقادها و طرز فکر دیگران در مورد خودشان و دیدگاه‌های‌شان می‌ترسند می‌تواند آزار دهنده باشد. اصلا یکی از دلایل مهم ترک کردن وبلاگ‌نویسی توسط برخی‌ها دقیقا همین مورد است. با این حال، نویسنده بودن به جرات و شهامت نیاز دارد. یک بلاگر خوب و حرفه‌ای، بلاگری است که به نظرات دیگران اهمیت می‌دهد اما از قضاوت شدن هراسی ندارد و آن‌قدر به خودش و نظراتش مطمئن هست که در نوشته‌های خود نشانی از ترس از دیدگاه‌های مخالف به جا نمی‌گذارد.

نقطه تاریک دیگری که در دنیای وبلاگ‌نویسی پنهان شده است، مشکلات نگه‌داری از وبلاگ است. البته این برای کسانی که با این موضوع به اندازه کافی آشنا هستند “مشکل” محسوب نمی‌شود، خود من حتی از این کار لذت می‌برم. منظورم از نگه‌داری وبلاگ، کارهایی مثل مدیریت هزینه‌ها و امور هاست و دامنه و سیستم مدیریت محتوا و پوسته و این جور مباحث است. خوشبختانه کار کردن با وردپرس به اندازه کافی ساده هست و می‌توان خیلی زود با آن کنار آمد. شاید در ابتدا این موارد کمی دست و پا گیر به نظر برسند، اما اگر شوق و ذوق کافی در تو وجود داشته باشد، خودت را مجاب می‌کنی که تا حد امکان با مسائل حرفه‌ای همچون تغییر بخشی از ظاهر وبلاگ با دست بردن در CSS یا نصب و کار کردن با افزونه‌های مختلف مشکلاتت را حل کنی. البته همیشه می‌توان از کمک یک شخص حرفه‌ای هم بهره برد، گرچه این‌که بتوانی خودت از پس کارها بر بیایی شیرین‌تر است.

یکی دیگر از جنبه‌های تاریک وبلاگ‌نویسی این است که اگر به طور مداوم به نوشتن ادامه بدهی، ممکن است به آن معتاد بشوی. وبلاگ‌نویسی و کلا نویسندگی برای کسانی که تا حدی به این کار علاقه دارند می‌تواند اعتیاد‌آور باشد. اگرچه این موضوع را نمی‌توان نکته‌ای منفی یا ترسناک دانست، ولی برای کسی که به طور منظم مشغول نوشتن بوده است، اگر به هر دلیلی چند روزی از نوشتن دور بماند احساس می‌کند چیزی مهم در زندگی‌اش کم است. من بارها به دلایل مختلف تصمیم گرفتم وبلاگ‌نویسی را کنار بگذارم و وقتم را با پدیده‌های دیگری همچون شبکه‌های اجتماعی پر کنم، اما هر بار به این نتیجه رسیدم که کنار گذاشتن وبلاگ‌نویسی کار ساده‌ای نیست. اکنون به این نتیجه رسیدم که اعتیاد به نوشتن اعتیاد بدی که نیست هیچ، بلکه علاقه به نوشتن فواید خیلی زیادی هم دارد که مهم‌ترین آن حفظ خلاقیت است. پس بدون ترس به نوشتن اعتیاد پیدا کن، این شاید تنها اعتیادی باشد که فواید زیادی برایت به همراه خواهد داشت.

این موارد که در بالا ذکر کردم، نکاتی بودند که شاید خیلی از بلاگرها به کسانی که می‌خواهند به تازگی وارد این حیطه بشوند نمی‌گویند؛ یا یادشان می‌رود یا این‌که ترجیح می‌دهند حرفی از مسائل نزنند. اما من فکر می‌کنم هر بلاگر تازه‌کاری حق دارد بداند که قرار است دقیقا وارد چه دنیایی بشود تا بتواند تصمیم بگیرد که با پیچیدگی‌های آن چگونه مواجه گردد.

راستی اگر تو هم با وبلاگ و وبلاگ‌نویسی آشنا هستی و نکته پنهان دیگری در این زمینه به ذهنت می‌رسد، پیشنهاد می‌کنم آن را در بخش نظرات این پست با همه در میان بگذاری.

پ.ن: شاهین کلانتری عزیز نوشتاری با موضوعی نسبتا مشترک در وبلاگش منتشر نموده است که حتما پیشنهاد می‌کنم حتما آن را بخوانید.

دقیقا چند وبلاگ در دنیای پنهاور وب وجود دارد؟

امروز داشتم فکر می‌کردم یک نوشتار در زمینه وبلاگ‌نویسی منتشر کنم و مدام به دنبال یک ایده خوب می‌گشتم و به همین خاطر شروع کردم به جست‌وجو در اینترنت که اتفاقی به یک مقاله برخوردم که از هر جهت برای موضوع این پست عالی بود. خیلی از بلاگرها دائما به این فکر می‌کنند که چطور بازدیدکننده‌های بیشتری داشته باشند یا چطور برای مطالب وبلاگ خودشان در اینترنت و شبکه‌های اجتماعی بازاریابی کنند و چگونه وبلاگ خودشان را تبدیل به یک برند نمایند و حتی از وبلاگ خودشان به کسب درآمد بپردازند. اما آیا تا به حال به این فکر کردی که دقیقا در دنیای پنهاور وب چند وبلاگ وجود دارد؟

طبق آماری که در این مقاله آمده است، در سال ۲۰۱۷ تعداد کل وبلاگ‌ها در اینترنت بیش از ۴۴۰ میلیون وبلاگ بوده است. این رقم البته مجموع تعداد وبلاگ‌های موجود در سه پلتفرم تامبلر، اسکوئراسپیس و وردپرس است، پس مسلما رقم اصلی تعداد وبلاگ‌ها خیلی بیشتر از این حرف‌هاست. 

از روزی که در سال ۱۹۹۴ پدیده وبلاگ متولد شد، کمتر کسی فکر می‌کرد تا این حد گسترده شود. اگر به همین آمار در طی چند سال گذشته نگاهی بیاندازیم می‌توانیم آهنگ رشد وبلاگ‌ها را بهتر درک کنیم. مثلا در اکتبر سال ۲۰۱۱ تعداد کل وبلاگ‌ها چیزی حدود ۱۷۳ میلیون عدد تخمین زده شده بود، این در حالی است که طبق آمار Nielsen، تعداد وبلاگ‌ها در انتهای همان سال یعنی سال ۲۰۱۱ به چیزی حدود ۱۸۱ میلیون عدد رسیده است. به بیان دیگر، در مدت دو ماه نزدیک به هشت میلیون عدد به جمع وبلاگ‌ها اضافه گردیده است. این میزان رشد در آن زمان سرسام‌آور به حساب می‌آید.

این آمار البته به برخی از پلتفرم‌ها به شکل مجزا هم پرداخته است. مثلا تعداد وبلاگ‌های پلتفرم تامبلر چهار سال پس از تاسیسش یعنی در سال ۲۰۱۱ چیزی حدود ۱۷.۵ عدد بود، اما امروز این پلتفرم وبلاگ‌نویسی نیروبخش بیش از ۳۶۰ میلیون وبلاگ است.

اما از هر چه که بگذریم، سخن از وردپرس شیرین‌تر است، چون این سیستم مدیریت محتوا در دسامبر سال ۲۰۱۶ میزبان بیش از ۷۵ میلیون وب‌سایت بوده و مسلما الان این رقم خیلی بیشتر نیز شده است. به عنوان یکی از پرمصرف‌ترین سیستم‌های مدیریت محتوا، وردپرس خانه حجم قابل توجهی از وبلاگ‌های فعال دنیای وب بوده و هست. طبق آمار خود وردپرس، هر ماه نزدیک به ۷۰ میلیون پست و ۵۲ میلیون کامنت در این سیستم منتشر می‌گردد. از سوی دیگر، بیش از ۴۰۹ میلیون نفر هر ماه از حدود ۲۱ میلیارد صفحه اینترنتی مبتنی بر وردپرس بازدید می‌کنند.

اکنون که این آمار را نگاه می‌کنم می‌فهمم که وردپرس چه سیاره عظیم و گسترده‌ای است. نکته دیگری که از این اطلاعات به دست آوردم این است که دنیای وبلاگ‌ها واقعا دنیای بزرگی است. حالا اگر بخواهم به این فکر کنم که چطور می‌توان یک وبلاگ را از بین دیگر وبلاگ‌ها متمایز کرد و به مقام برتر رساند، به خودم یادآوری می‌کنم متمایز بودن در این دنیای غول‌‌آسا مسلما کار چندان راحتی هم نیست.

گوتنبرگ؛ تجربه‌ای لذت‌بخش‌تر با وردپرس

امروز که وردپرس را باز کردم تا مطلب جدیدی که در ذهنم بود را در وبلاگم یادداشت کنم، با پیغام جدیدی از سوی وردپرس مواجه شدم. در این پیغام از ویژگی جدیدی اسم برده شده بود به نام گوتنبرگ. با دقت بیشتری که پیغام را خواندم متوجه شدم این ویژگی در اصل ادیتور جدید وردپرس است که هنوز در مرحله آزمایشی به سر می‌برد، اما وردپرس به من پیشنهاد کرده بود این ادیتور را امتحان کنم. گرچه می‌توانستم کلا این پیام را نادیده بگیرم و از همان ادیتور قبلی استفاده کنم، اما کنجکاوی سبب شد که روی دکمه نصب گوتنبرگ کلیک کنم.

بعد از نصب گوتنبرگ و فعال‌سازی آن، به سمت صفحه ارسال یک نوشته جدید هدایت شدم. در این صفحه یک نوشتار انگلیسی آماده پیش رویم دیدم که در اصل هدفش آشنا کردن کاربر با امکانات ادیتور جدید وردپرس بود. باید اعتراف کنم که در ابتدا از این همه تغییرات کمی گیج شدم، اما بعد از کمی کلنجار رفتن با این ادیتور، شیوه کارش دستم آمد.

به این فکر افتادم که کمی در مورد گوتنبرگ از گوگل راهنمایی بخواهم. با چند دقیقه جست‌وجو نکات جالبی دستگیرم شد. مثلا فهمیدم که گوتنبرگ خیلی قبل‌تر از این حرف‌ها به عنوان یک پروژه در گیت‌هاب در حال توسعه بوده و هست و کاربران می‌توانستند آن را به عنوان یک افزونه در وبلاگ خودشان فعال نمایند. این‌که من امروز به تازگی با این ادیتور آشنا شدم شاید علتش این بوده که چند وقتی وردپرس را آپدیت نکرده بودم و امروز که آپدیت کردم پیغام مربوط به گوتنبرگ را دریافت نموده‌ام.

نکته دیگری که به آن پی بردم این بود که گوتنبرگ قرار است از نسخه پنجم وردپرس با این سیستم مدیریت محتوا کاملا ادغام شود و دیگر صرفا یک افزونه جداگانه نباشد. از سوی دیگر، همان‌طور که قبل‌تر متوجه شده بودم، گوتنبرگ هنوز در حالت بتا به سر می‌برد و هنوز با نسخه کامل خودش فاصله دارد. جدا از این، هنوز با باقی امکانات خود وردپرس هم هماهنگی کاملی ندارد.

در کنار تمامی این موارد و مشکلاتی که هنوز در این ادیتور مشاهده می‌شوند، به نظر من بازنشست کردن TinyMCE و جایگزین کردنش با گوتنبرگ تازه نفس و مدرن، حرکت عاقلانه‌ای از سوی وردپرس است.

با محبوب شدن پلتفرم‌های نوینی همچون مدیوم که مهم‌ترین ویژگی‌شان آسانی در تولید محتوا به کمک ادیتورهایی ساده و خلوت است، از وردپرس انتظار می‌رفت که با ارائه امکاناتی مشابه و به روز رسانی ادیتور کهن‌سالش خودی نشان بدهد. به هر حال، وردپرس سلطان سیستم‌های مدیریت محتوا محسوب می‌شود و نه من و نه باقی طرفداران وردپرس انتظار ندارند که به رقبایی از جنس مدیوم ببازند یا حداقل از آن‌ها عقب بیافتد. فکر می‌کنم این حرکت سبب می‌شود که کابران بیشتری به سمت وردپرس کشیده شوند.

به عنوان یک وبلاگ‌نویس و تولید کننده محتوا که از هشت سال پیش به طور مداوم در حال استفاده از وردپرس هستم باید بگویم که از گوتنبرگ راضی هستم و امیدوارم روز به روز کامل‌تر شود. در واقع با دیدن گوتنبرگ آن‌قدر هیجان‌زده شدم که اصلا یادم رفت همان ابتدا در مورد چه چیزی می‌خواستم بنویسم که وردپرس را باز کردم.

آیا پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی می‌توانند جایگزین وبلاگ‌ها شوند؟

پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی

هر کسی که در زمینه وبلاگ‌نویسی فعال باشد، قطعا با پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی هم آشنایی دارد. نویسنده‌هایی که به زبان انگلیسی وارد هستند مطمئنا مدیوم را می‌شناسند، بلاگرهای ایرانی هم از نمونه‌های مشابه بومی‌اش مثل ویرگول خبر دارند، برخی از وبلاگ‌نویس‌های ایرانی هم مثل من قبلا در ویرگول چند مقاله‌ای منتشر کرده‌اند. بله! من قبلا در شبکه‌های اجتماعی با این نوع پلتفرم‌ها مخالفت کرده بودم (که البته دلایلش را در ادامه همین پست می‌نویسم) ولی برای تجربه هم که شده چند مطلب در آن نوشتم. حتی کار به آن‌جا کشید که در ویرگول از اتحاد بلاگرهای وب فارسی نوشتم و درخواست کردم که تولید کننده‌های محتوا برای مقابله با محتوای زرد، از این پلتفرم کمک بگیرند. البته این نوشته را اکنون از ویرگول پاک کرده‌ام چون به نظرم چنین پلتفرم‌هایی پتانسیل محقق کردن این آرزو را ندارند که علت این را هم در ادامه شرح خواهم داد.

شاید با خواندن پاراگراف اول این مقاله، تصور کنید که قرار است در پاراگراف‌های بعدی یک بند از این نوع پلتفرم‌ها بدگویی کنم و بگویم که به هیچ وجه نباید در ویرگول یا امثالش به نوشتن بپرازید. خیر، از همین حالا خیال‌تان را راحت کنم که چنین نیست. هدفم چیز دیگری است.

برای یک وبلاگ‌نویس که شاید سال‌هاست وقت خود را صرف نوشتن در وبلاگ خودش کرده است و حالا با نوشتن در ویرگول مجذوب ظاهر زیبا و سادگی و نرخ بیشتر تعامل در این سرویس شده است، اولین سوال این است که حالا چه کار کند؟ آیا باید وبلاگ خودش را به کلی فراموش کند و کلا به ویرگول مهاجرت کند یا این‌که بهتر است ویرگول را رها کند و وبلاگ خودش را حفظ نماید؟ هدف من این است که به همین سوال پاسخ بدهم.

پیش از هر چیز بیایید مزایا و معایب پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی را با هم مرور کنیم.

مزایای پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی

یک راه رایگان و بی‌زحمت برای نوشتن: برای تولید محتوا در ویرگول یا سرویس‌های مشابه، به تنها چیزی که نیاز دارید فقط یک اکانت است که ساختن آن به دانش خاصی احتیاج ندارد و از آن مهم‌تر این‌که کاملا رایگان است. با این‌که کار کردن با سیستم مدیریت محتوایی مثل وردپرس و ساختن وبلاگ وردپرسی با دامنه و هاست شخصی به هیچ وجه کار سخت و پیچیده و گرانی نیست، ولی باز هم نمی‌توان منکر سادگی و رایگان بودن پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی به عنوان یک مزیت بزرگ شد.

پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی

رابط کاربری جذاب و ساده: ویژگی مشترک تمامی پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی، جذابیت و سادگی رابط کاربری آن‌هاست. در این پلتفرم‌ها هیچ خبری از عناصر مزاحم نیست و سعی شده روی خود محتوا و مطالب نویسنده‌ها تاکید شود. این در مقایسه با امکاناتی که وردپرس به بلاگر می‌دهد (از جمله شخصی سازی سایدبار و فوتر و افزونه‌ها و ابزارک‌ها و…) گرچه محدودتر است، اما برای نویسنده‌هایی که حال و حوصله کلنجار رفتن با امکانات اضافه را ندارند، ویرگول می‌تواند گزینه جذاب‌تری باشد.

تعامل‌پذیری بیشتر: یکی دیگر از مزایای قابل توجه سرویس‌های مشابه ویرگول این است که مطالب نویسنده‌ها بازخوردهای بیشتر و سریع‌تری دریافت می‌کنند. یک بلاگر که در وبلاگ خودش چندان مورد توجه قرار نمی‌گرفته، حالا با نوشتن در ویرگول می‌بیند که خیلی راحت می‌تواند در کانون توجه قرار بگیرد و به آسانی چندین کامنت و چندین لایک کاسب بشود. این در حالی است که دریافت بازخورد در وبلاگ‌های شخصی به زحمت و زمان خیلی بیشتری احتیاج دارد.

آشنایی با بلاگرهای دیگر: از آن‌جا که پلتفرم‌هایی همچون ویرگول یا مدیوم ماهیتی اجتماعی دارند، این شانس برای نویسنده‌ها به وجود می‌آید که در یک محیط دور هم جمع بشوند و با یک‌دیگر آشنا شوند؛ شانسی که به دست آوردنش با سیستم‌های مدیریت محتوا چندان محتمل نیست یا اگر هم باشد، در حد و اندازه پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی نیست.

معایب پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی

مغایرت با پرسنال برندینگ: مهم‌ترین هدف نویسندگانی که در وبلاگ شخصی خود با هاست و دامنه اختصاصی به تولید محتوا می‌پردازند، تلاش برای پیش بردن پرسنال برندینگ خودشان است. حال این‌که نویسنده‌هایی که در پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی مشغول نوشتن هستند شانسی برای بولد کردن برند خودشان ندارند، چون تمام مطالب‌شان با برند همان پلتفرم منتشر و به اشتراک گذاشته می‌شوند. دست آخر، چیزی که بازدیدکننده‌ها به یاد می‌آورند این است که یک مطلب خوب را در ویرگول یا مدیوم خوانده‌اند، نه در وبلاگ شخصی فلان شخص.

عدم امکان مالکیت کامل محتوا: درست مثل هر توییتی که در توییتر منتشر می‌کنید، یا هر پستی که در فیسبوک به اشتراک می‌گذارید، تمام مطالبی هم که در پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی منتشر می‌نمایید تحت مالکیت صد در صد شما نیست. مالک اصلی نوشته‌های شما همان پلتفرمی است که مطلب را در آن منتشر کرده‌اید، حتی اگر در ظاهر این‌طور به نظر نرسد. این در صورتی است که وقتی مطالب خود را با دامنه و هاست شخصی خودتان عرضه می‌نمایید، مالکیت کامل آن مطالب کاملا در اختیار شماست و شما حق دارید هر زمان هر کاری که خواستید با این مطالب انجام دهید.

پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی

محدودیت‌های ظاهری: با این‌که سادگی رابط کاربری ویرگول یا مدیوم از جمله نقاط قوت آن‌ها هستند، اما از دید یک وبلاگ‌نویس که دوست دارد مطالبش را در ظاهر و قالب دلخواه خودش به مخاطب ارائه کند همین مزیت‌شان تبدیل به نقطه ضعف خواهد شد. یک نویسنده در وردپرس این امکان را دارد که در سایدبار و فوتر وبلاگش ویجت‌های مورد نظرش را بیافزاید، به وبلاگش برگه‌های مختلف اضافه کند، باکس خبرنامه و دنبال کردن او در شبکه‌های اجتماعی را در بخشی از وبلاگش بگنجاند و هزاران امکانات دیگر که وردپرس در اختیار کاربران خودش قرار داده است.

وبلاگ شخصی بهتر است یا پلتفرم وبلاگ‌نویسی اجتماعی؟

همه این موارد را نوشتم تا برسم به پاسخ همین سوال. به نظر من بستگی دارد این سوال را چه کسی بپرسد. اگر شما کسی هستید که دوست دارید هر از گاهی چند خطی بنویسید و از دریافت بازخورد دیگران لذت ببرید و وبلاگ‌نویسی را به صورت جدی دنبال نمی‌کنید، فکر می‌کنم محیطی مثل ویرگول برای شما ایده‌آل باشد. اما برای یک نویسنده یا بلاگر حرفه‌ای اوضاع فرق می‌کند.

وبلاگ‌نویس‌های حرفه‌ای نمی‌توانند در پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی نتایجی را به دست بیاورند که از طریق وبلاگ خودشان به دست خواهند آورد. با وجود این‌که ویرگول و مدیوم و… مزایای خودشان را دارند، اما هرگز نمی‌توانند با وبلاگ‌های واقعی با دامنه و هاست شخصی مقابله کنند. از آن‌جایی که هر کسی فارغ از این‌که نویسندگی بلد هست یا نه، این توانایی را دارد که در این پلتفرم‌ها اقدام به انتشار محتوا کنند، نتیجه می‌شود مجموعه‌ای ناموزون از نوشتارهای باکیفیت و بی‌کیفیت که زیر یک نام و برند به بازدیدکننده‌ها عرضه می‌شود. اما از سوی دیگر، وقتی یک بازدیدکننده وارد وبلاگ یک بلاگر حرفه‌ای می‌شود، انتظار دارد هر چه می‌خواند جذاب و گیرا باشد و این انتظارش نیز برآورده خواهد شد.

به همین خاطر است که می‌گویم برای یک بلاگر، وبلاگ باید هدف اول و اصلی باشد. هر چه می‌خواهید بنویسید، هر زمان که می‌خواهید بنویسید، پیش از هر گزینه دیگری، باید به سراغ وبلاگ خودتان بروید. باید تمام تلاش‌های خود را روی وبلاگ‌تان متمرکز کنید و سعی کنید آن را به جای دلخواه‌تان برسانید.

حال اگر دوست داشتید می‌توانید نوشته‌های خودتان را بعد از انتشار در وبلاگ‌تان، در پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی هم بازنشر کنید. می‌توانید مطلب خود را عینا کپی کنید و در انتها به وبلاگ خودتان لینک بدهید، یا این‌که کمی تغییرات در آن ایجاد کنید و یک مطلب جدید از نوشتار قبلی‌تان بسازید و آن را در پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی منتشر کنید. حتی می‌توانید هر چند وقت یک بار یکی از مطالبی که برای انتشار به صورت مهمان در وبلاگ‌های دیگر در نظر گرفته‌اید را در این نوع پلتفرم‌ها منتشر نمایید.

از این طریق می‌توانید از مزایای پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی اجتماعی به نفع وبلاگ و برند خودتان بهره‌مند شوید. اما هر چه که شد، وبلاگ خودتان را به امید چنین پلتفرم‌هایی از بین نبرید.